27 februari 2006

De ophokplicht en de infrastructuur hier heeft slachtoffers gexebist. Er was geen andere mogelijkheid.
Ik heb geen kraaikoppen meer, althans geen hanen. Het was onmogelijk om de hanen een plek te geven. Hennen kan men steeds samen zetten, maar bij hanen spelen hormonen een belangrijke rol.
Ik had wel degelijk een tijdelijke oplossing voor de zwarte en de blauwe haan. Ze zaten al een week in een sebrighthokje, geheel tegen hun zin, want de bewegingsvrijheid was beperkt.
En dat had gevolgen. Vooral de zwarte haan kreeg het op z’n humeur. Ik kon het hok niet betreden zonder me eerst te beschermen. Hij viel aan, en gemeend aanvallen. Een grote schram op mijn scheen en een bloedende onderarm waren de stille en pijnlijke getuigen van zijn opgekropte frustratie. De blauwe ging tot schijnaanvallen over maar die kon ik steeds pareren. De witte haan liep wegens plaatsgebrek nog steeds in het groot perk, maar dat was niet te overspannen. De bomen waren te groot en de vorm van het perk is te grillig.
Nog een aantal hokken en perken bijmaken behoorde niet eens tot de aanvaardbare mogelijkheden.
Ik moest kiezen en ik koos.
De kraaikophanen zijn er niet meer, met pijn in het hart. Ze zijn niet geruimd, ze werden zelfs niet bedreigd door een besmettelijke ziekte in ons land, we lagen niet in een schutkring en ik had geen zin om ze op te ruimen.
Toch is het nu zo.
Het wegen van een dode haan gaat gemakkelijker dan een levende. De blauwe woog 3,300 kg en de zwarte deed daar nog 150 gram bovenop.
Doodjammer.
Ze hadden niet eens de kans gehad om zich in het najaar op een show te laten zien.
Ze waren het resultaat en de bekroning van jaren fokken, selecteren en intens verzorgen.