21 januari 2006

Er is wel een hele revolutie aan de gang in de tuin.
In huis is de verandering niet zo groot. Er is wel degelijk broeiende activiteit, maar noem het stille arbeid, blokken tot stukken in de nacht en zorgen dat je vooral de timing en de verschillende kalenders en uurroosters op elkaar kan afstemmen, maar zichtbare verandering, neen, dat niet.
In de tuin is dat enigszins anders. Het groot perk is nu wel heel krap bezet.
Een cochinkrieltje en drie kraaikophennen is al wat er rest.
De blauwe haan heb ik van de hand gedaan, al is dat een wel erg eufemistische benadering. De hennen zijn of in diepvriesland of zijn ingezet in een kweekprogramma. Uit bittere noodzaak. Voor de ene witte hen was het zo vooropgesteld. De blauwe haan van 2004 had al een zwarte hen en hij kreeg er een vuilwitte en een blauwe bij.
Het was bij de zwarte kraaikophaan uit kraaikopperk 1 dat het probleem zich voordeed.
Marekse verlamming bij de hennen. Ik was ooit zo stom om al de sebrights wel in te enten en de kraaikoppen niet, omdat die er toch niet gevoelig voor zijn. Maar wat blijkt er nu?
Juist.
Ik heb noodzakelijkerwijze twee zwarte hennen van 2004 moeten inzetten om toch nog zwarte kraaikoppen te kunnen kweken.
Ze zitten in drie foktomen in de sebrightperken, keurig gescheiden van al de krieltjes.
Eenmaal genoeg broedeitjes zal ik alles ontsmetten en dan pas met de sebright- en eikenburgerfok beginnen.
Kraaikopperk 1 is niet leeg.
Er zitten duiven in en dat zal ook zo blijven denk ik.
Ik richtte een deel van het duivenhok in, speciaal voor het kweken van Italiaanse meeuwtjes. Ze kweken goed en ze kunnen me aardig helpen bij het opkweken van de rassen die het minder goed doen.
Voedsterdieren dus. Wat ik over had zit nu in het ex-kippenperk.
Ik heb al acht broedeitjes van de kraaikoppen. Het loopt dus aardig. Alleen de witte blijven achter.