kippen grabbelton weblog
Welkom op de weblog van kippen grabbelton.
Het is de bedoeling om naast ‘Grabbelton cursief’ ook andere zaken hier weer te geven.
Kippen grabbelton wil dichter bij de bezoekers komen.
U kan reageren, weetjes en updates opsnuiven en via RSS op de hoogte blijven van wat er leeft in de ton van kippen grabbelton.
Wil je terug naar de hoofdsite, klik dan hier.
KIPPEN GRABBELTON

11 april 2006

De moestuin is ondertussen een feit.
Op de plaats waar kippen zaten groeien nu ajuinen, sjalotten en aardbeiplanten.
Er komt nog meer, maar het weer moet wat mee zitten.
De overgebleven, kraaikophennen leggen als nooit tevoren. Op negen hennen, elke dag minstens acht eieren.
De sebrights en eikenburgers doen niet onder. De eerste lichting kuikens loopt dan ook gezellig onder de rode lamp in een leeg aquarium in het broedhok.
Het is een allegaartje van in den beginne 15 kuikens, maar inmiddels zijn het er maar 11 meer. Vier bleken niet sterk genoeg om de eerste dagen door te komen.
Over een tweetal weken verwacht ik de grote explosie aan kuikens. Er zijn immers ruim 150 eitjes in de broeierij en ik ben duchtig aan het sparen om er nog zulke reeks in te brengen.
Sparen is geen werk en dat kan er nog net bij.
Ik heb plannen maar ze verzuipen in de dagdagelijkse bezigheden en in de drukte van het gezin.
De duiven vragen een pak aandacht nu, want ook daar is het kweekperiode.
De nieuwe wagen en 25 jaar gehuwd zijn vroeg tijd en energie, 4 dochters in Parijs en een pak volk in huis vroeg extra aandacht voor Rita. Was en plas, kook en boen.
Verhuis en inrichting van een huis, verhuis en herverdeling van de kamers vroegen meer dan we gedacht hadden.
Maar, we leven nog. En was het Nietsze niet die zei ‘What doesn’t kill you, makes you stronger’?
We kijken weer vooruit. Ik kocht een tweedehands dakkapel in glas en die zal de basis worden voor het nieuwe caviaverblijf. En dat moet dan weer komen waar eens een rotstuin was en waar nu een ongeordend geheel van stenen en onkruid is.
Ik had graag het geheel van bloembakken en caviapergola klaar gehad tegen de dag dat de eenjarigen de tuin in gaan, maar ik vrees dat dit niet zal lukken. De eenjarigen staan nu met 1000 zowat elk in hun eigen potje verspeend en Rita heeft plannen voor nog eens 2000 stuks.
En die plantjes groeien rapper dan ik kan werken.
Maar er is meer in het leven dan werken. Londen en Italixeb lonken.

27 februari 2006

De ophokplicht en de infrastructuur hier heeft slachtoffers gexebist. Er was geen andere mogelijkheid.
Ik heb geen kraaikoppen meer, althans geen hanen. Het was onmogelijk om de hanen een plek te geven. Hennen kan men steeds samen zetten, maar bij hanen spelen hormonen een belangrijke rol.
Ik had wel degelijk een tijdelijke oplossing voor de zwarte en de blauwe haan. Ze zaten al een week in een sebrighthokje, geheel tegen hun zin, want de bewegingsvrijheid was beperkt.
En dat had gevolgen. Vooral de zwarte haan kreeg het op z’n humeur. Ik kon het hok niet betreden zonder me eerst te beschermen. Hij viel aan, en gemeend aanvallen. Een grote schram op mijn scheen en een bloedende onderarm waren de stille en pijnlijke getuigen van zijn opgekropte frustratie. De blauwe ging tot schijnaanvallen over maar die kon ik steeds pareren. De witte haan liep wegens plaatsgebrek nog steeds in het groot perk, maar dat was niet te overspannen. De bomen waren te groot en de vorm van het perk is te grillig.
Nog een aantal hokken en perken bijmaken behoorde niet eens tot de aanvaardbare mogelijkheden.
Ik moest kiezen en ik koos.
De kraaikophanen zijn er niet meer, met pijn in het hart. Ze zijn niet geruimd, ze werden zelfs niet bedreigd door een besmettelijke ziekte in ons land, we lagen niet in een schutkring en ik had geen zin om ze op te ruimen.
Toch is het nu zo.
Het wegen van een dode haan gaat gemakkelijker dan een levende. De blauwe woog 3,300 kg en de zwarte deed daar nog 150 gram bovenop.
Doodjammer.
Ze hadden niet eens de kans gehad om zich in het najaar op een show te laten zien.
Ze waren het resultaat en de bekroning van jaren fokken, selecteren en intens verzorgen.

12 februari 2006

Crisisberaad hier in huize Opsomer.
Komt er inderdaad een ophokplicht dan zal ik gewoon pijnlijke beslissingen moeten nemen.
Ik kan niet blijven bouwen en overdekken. Waar moet er dan beperkt worden is de prangende vraag.
Het worden de kraaikoppen en ik heb me ondertussen al geweldig beperkt.
Ik hou het klein grut en sebrights zijn nu eenmaal mijn eerste liefde.
Later misschien, als alles geluwd is kan ik gaan beschouwen.
Ondertussen zijn de wilgen geknot en de hulp daarbij was meer dan welkom. Stilaan kan de tuin tot leven komen. Misschien komt de leg van de kraaikoppen nog echt op gang, voor de ophokplicht en dan heb ik meteen een jaar uitstel, maar dan zou het echt vlug moeten gaan, of ik zou al heel veel geluk moeten hebben zodat ik net buiten de zone blijf waarbinnen we moeten ophokken.

21 januari 2006

Er is wel een hele revolutie aan de gang in de tuin.
In huis is de verandering niet zo groot. Er is wel degelijk broeiende activiteit, maar noem het stille arbeid, blokken tot stukken in de nacht en zorgen dat je vooral de timing en de verschillende kalenders en uurroosters op elkaar kan afstemmen, maar zichtbare verandering, neen, dat niet.
In de tuin is dat enigszins anders. Het groot perk is nu wel heel krap bezet.
Een cochinkrieltje en drie kraaikophennen is al wat er rest.
De blauwe haan heb ik van de hand gedaan, al is dat een wel erg eufemistische benadering. De hennen zijn of in diepvriesland of zijn ingezet in een kweekprogramma. Uit bittere noodzaak. Voor de ene witte hen was het zo vooropgesteld. De blauwe haan van 2004 had al een zwarte hen en hij kreeg er een vuilwitte en een blauwe bij.
Het was bij de zwarte kraaikophaan uit kraaikopperk 1 dat het probleem zich voordeed.
Marekse verlamming bij de hennen. Ik was ooit zo stom om al de sebrights wel in te enten en de kraaikoppen niet, omdat die er toch niet gevoelig voor zijn. Maar wat blijkt er nu?
Juist.
Ik heb noodzakelijkerwijze twee zwarte hennen van 2004 moeten inzetten om toch nog zwarte kraaikoppen te kunnen kweken.
Ze zitten in drie foktomen in de sebrightperken, keurig gescheiden van al de krieltjes.
Eenmaal genoeg broedeitjes zal ik alles ontsmetten en dan pas met de sebright- en eikenburgerfok beginnen.
Kraaikopperk 1 is niet leeg.
Er zitten duiven in en dat zal ook zo blijven denk ik.
Ik richtte een deel van het duivenhok in, speciaal voor het kweken van Italiaanse meeuwtjes. Ze kweken goed en ze kunnen me aardig helpen bij het opkweken van de rassen die het minder goed doen.
Voedsterdieren dus. Wat ik over had zit nu in het ex-kippenperk.
Ik heb al acht broedeitjes van de kraaikoppen. Het loopt dus aardig. Alleen de witte blijven achter.

11 januari 2006

De kippengriepgekte dreigt de Bosporus over te steken. De nodige media-aandacht is gigantisch geworden en de paniekreactie is daarmee evenredig gestegen.
Hier is er ook een kippengekte ontstaan. Niet paniekerig, maar wegens hoogdringendheid is er toch een klein beetje paniek in mijn aderen geslopen.
Ik moet er voor zorgen dat het nageslacht van mijn zeldzame kippenrassen gegarandeerd bliijft en dat zou dan ook best zo vlug mogelijk zijn.
Voor ik eitjes kan gaan rapen voor de broedmachine heb ik echter nog heel wat te doen.
De rennen waar de sebrights en eikenburgertjes moeten komen moeten helemaal ontsmet worden. Er woonden daar kraaikoppen die gezondheidsproblemen hadden en ik neem liever geen risico. In de kraaikoprennen zitten nu nog sebrights en eikenburgers en dat moet ook veranderen.
Ik heb hier aardig wat potentieel als het resultaat wordt wat ik verwacht dan is dat pure vuurwerk. Maar eerst zelf wat tijd vinden voor de accommodatie.
In deze tijden van blok bij dochters en schoonzoon is de spanning snijdbaar en is tijd een schaars iets. Er is er zelfs 1 die met haar aanwezigheid het autosalon in Brussel opvrolijkt.
Ik deed al heel wat. De duiven hebben een nieuw dak en de volixe8re is ook ‘herdakt’.
Nog de fietsenstalling en de dakwerken zijn achter de rug.
De eikenburgers krijgen sowieso de mooie haan als stamvader. Ik geef hem 4 hennen die kunnen mee dingen naar de titel van Miss Europe.
De zwarte eiken zijn een dubbeltje op z’n kant. Ik neem xe9xe9n van de oude hanen en dat geldt ook voor de gouden en zilveren sebrights.
Ze krijgen elk drie of vier hennen. Bij de gouden verwacht ik een goed nageslacht, de zilveren zijn een vraagteken.
De kraaikoppen zullen hel beperkt gekweekt worden dit jaar. Ik heb weinig vertrouwen in de twee zwarte hennen die ik bij de zwarte haan wil zetten. Ze zijn niet in vorm. Hun conditie is minder.
De oude witte haan krijgt in elk geval ook maar xe9xe9n hen. Samen moeten ze voor mooie kuikens zorgen, maar het zullen er niet te veel zijn.
Ik denk dat 10 kuikens genoeg is.
Dan heb ik nog de enig mooie blauwgezoomde haan.
Eigenlijk heb ik geen passende hennen voor hem.
En toch wil ik kuikens van Mister Blue. Hij zit nu bij xe9xe9n zwarte hen en ik waag het er op. Ik heb al twee eitjes en bij 10 stop ik.
Van de eiken wil ik van elke kleurslag 25 kuikens en van de sebrights zal ik aardig wat proberen te fokken. Vooral van de zilveren heb ik nu een te klein potentieel en daar moet verandering in komen.
Veel dus om over na te denken en nog meer om uit te voeren.

31 december 2005 en 1 januari 2006
Beste mensen. Dank om al die jaren het dagboek te hebben gelezen. Ik voel dat het genoeg geweest is.
Ik heb het graag gedaan maar het heeft aardig wat van mijn tijd en energie gevraagd.
Maar niet getreurd.
Op deze plaats komt iets anders.
Maandelijks zal ik een column verzorgen en hier plaatsen. Dus, de kippenperikelen en de anekdotes blijven hier verschijnen, maar niet meer dagelijks.
Ik hoop dat u begrip kan opbrengen voor mijn beslissing.
Voor iedereen wens ik hierbij ook een gelukkig 2006.

31 december 2005 en 1 januari 2006
Beste mensen. Dank om al die jaren het dagboek te hebben gelezen. Ik voel dat het genoeg geweest is.
Ik heb het graag gedaan maar het heeft aardig wat van mijn tijd en energie gevraagd.
Maar niet getreurd.
Op deze plaats komt iets anders.
Maandelijks zal ik een column verzorgen en hier plaatsen. Dus, de kippenperikelen en de anekdotes blijven hier verschijnen, maar niet meer dagelijks.
Ik hoop dat u begrip kan opbrengen voor mijn beslissing.

Voor iedereen wens ik hierbij ook een gelukkig 2006.

30 december 2005
Er zijn nog overtuigde mensen die heel veel over hebben om raskippen te fokken.
De hobby is niet dood. Het is immers meer dan een hobby. Noem het een missie.
Zijn fokkers van rasdieren niet diegenen die in stand houden wat al jaren, soms eeuwen geleden tot stand is gekomen?
Zo iemand kwam er vandaag. Hij trotseerde de weergoden om helemaal van het centrum van het land tot hier te komen.

29 december 2005
Over de middag ben ik naar de kippen gegaan om er vanalles te gaan doen. En vanalles kan zowat al het denkbare inhouden. Bij de kippen viel er niet zo veel te doen. Ik vond het niet de aangewezen dag om hokken te gaan schoonmaken. Voer en water geven stonden natuurlijk op het programma. Het bleef bij genieten van de sneeuw en van de kippen. Geen gemakkelijke periode voor de beesten, maar zo mooi.
En toch. Het lijkt of de kippen er zich weinig of niets van aantrekken. Ik kon drie kraaikopeitjes rapen en warempel ook een sebrighteitje.
Dat dit krieltje een ei legt is een beetje stamgebonden. Normaal doen sebrights dat pas vrij laat in het voorjaar, maar ik mocht deze uitzondering al verschillende keren waarnemen.